Akala ko okay na ako.
Akala ko nakalimutan ko na.
Akala ko matatatag na ako.
Akala ko malakas na ako.
Akala ko kaya ko na.
Akala ko masaya na ako.
Akala ko pangmatagalan na iyon.
Akala ko hindi ko na mararamdaman ang mga bagay na iyon.
Akala ko hindi na ako mageexpect.
Akala ko hindi ko na maalala ang lahat.
Akala ko wala na talaga.
Akala ko magiging ok na ang lahat.
Akala ko tanggap ko na.
Yun pala, mali lahat ng akala ko.
Ako lang ba ang nakakaranas ng ganitong bagay? Masakit pala talaga, Tao pala ako, at nararamdaman ko na ang ganitong bagay. Pangarap ko lang ito dati, pero ngayon ang hirap pala pag umaasa sa wala. Nagdudulot lang ito ng mga luha sa aking mga mata. wariy wala ng katapusan pa ang pag asa ko.
Hindi ko alam kung bibitaw na ako, dahil hirap na hirap na ako. pero kahit anong hirap na aking nararamdaman, ganun talaga ang nararamdaman ko. ganun nga ata kalalim ang tanging pinanghahawakan ko. dahil sa iba naman ay hindi ganito ang nararamdaman ko.
Ang sakit, may kaibigan ako dito na handang dumamay saken. Pero hindi ko mapahalagahan kasi siya lagi iniisip ko. ang hirap pero kakayanin sabi nga nila. wala naman kasi akong choice. sa kanya ko ibinabaing lahat ng pangungulila ko sa kanya. pero iba parin talaga pag siya. ganito pala ang feeling ng ginagawang panakio butas ang isang tao. masaya ako pag anjan siya, pero siya din naalala ko pag kausap ko itong bagong kaibigan ko.
Gusto kong maglabas labas para may makilala pa akong ibang bagong tao para naman makabawas sa kanya, pero hindi ko talaga alam kung paano ulit ako maguumpisa.
Hindi pa nga siguro ako handa sa lahat ng bago ngayon, siguro nabigla lang talaga ako sa mga nangyari pero ganun talaga.
KAILAN KAYA AKO MAKAKA MOVE ON?
Akala ko nakalimutan ko na.
Akala ko matatatag na ako.
Akala ko malakas na ako.
Akala ko kaya ko na.
Akala ko masaya na ako.
Akala ko hindi ko na mararamdaman ang mga bagay na iyon.
Akala ko hindi na ako mageexpect.
Akala ko hindi ko na maalala ang lahat.
Akala ko wala na talaga.
Akala ko magiging ok na ang lahat.
Akala ko tanggap ko na.
Yun pala, mali lahat ng akala ko.
Ako lang ba ang nakakaranas ng ganitong bagay? Masakit pala talaga, Tao pala ako, at nararamdaman ko na ang ganitong bagay. Pangarap ko lang ito dati, pero ngayon ang hirap pala pag umaasa sa wala. Nagdudulot lang ito ng mga luha sa aking mga mata. wariy wala ng katapusan pa ang pag asa ko.
Hindi ko alam kung bibitaw na ako, dahil hirap na hirap na ako. pero kahit anong hirap na aking nararamdaman, ganun talaga ang nararamdaman ko. ganun nga ata kalalim ang tanging pinanghahawakan ko. dahil sa iba naman ay hindi ganito ang nararamdaman ko.
Ang sakit, may kaibigan ako dito na handang dumamay saken. Pero hindi ko mapahalagahan kasi siya lagi iniisip ko. ang hirap pero kakayanin sabi nga nila. wala naman kasi akong choice. sa kanya ko ibinabaing lahat ng pangungulila ko sa kanya. pero iba parin talaga pag siya. ganito pala ang feeling ng ginagawang panakio butas ang isang tao. masaya ako pag anjan siya, pero siya din naalala ko pag kausap ko itong bagong kaibigan ko.
Gusto kong maglabas labas para may makilala pa akong ibang bagong tao para naman makabawas sa kanya, pero hindi ko talaga alam kung paano ulit ako maguumpisa.
Hindi pa nga siguro ako handa sa lahat ng bago ngayon, siguro nabigla lang talaga ako sa mga nangyari pero ganun talaga.
KAILAN KAYA AKO MAKAKA MOVE ON?
0 comments:
Post a Comment